YALNIZLIK PARADOKSUM

'Oyundu yalnızlık, hayatla oynadığım saklambaç oyununda saklandığım yerdi o minderlerden yaptığım sığınak.' 6 dakika


Yine tanıdık bir ruh halindeyim Hani insandan çok, eşya ile kalabalıklaştırılmış evler vardı ya eskiden, iri, koyu renkli mobilyaları olan, aslında düzenli duran ama bir yerinde oturunca evin tüm eşyalarının altında kalıcakmışsın gibi hissettiren evler.Ben öyle bir evde büyüdüm.Küçükken  böyle hissettirmezdi tabi, o zamanlar oyun parkı gibi gelirdi. O koltuktan o koltuğa yere basmadan atlamalar mı dersin, koltukların minderlerinden sığınaklar yapmak mı dersin…

Güzel günlerdi.Cesurdum, düşer bir yerimi yaralar mıyım diye düşünmezdim, yaptığım sığınakta saklanırdım, yapmak istemediğim şeylerden kaçmak için. Oyundu yalnızlık, hayatla oynadığım saklambaç oyununda saklandığım yerdi o minderlerden yaptığım sığınak.

Tek başıma dört duvarın arasında dönüp duruyorum şimdi. Hiç bir şeyden keyif almıyorum. Eskiden yaparken zevk aldığım şeyleri bırak şimdi yapmayı, o şeyleri yaptığım zamanları bile düşünmüyorum. Eskiden hayat dolu olduğumu kendime hatırlatmak, olduğumdan daha mutsuz hissetmeme sebep oluyor. Hayatım boyunca insanlardan medet uman biri de olmadım hiç. İnsanlar kendilerini kurtarsın önce derdim hep, kendilerine söyledikleri yalanlar, birbirlerini bıktırana kadar direterek yaşadıkları ilişkiler, sevgiden daha çok nefret biriktirdikleri o kalpleri ile bana ne faydası olabildi ki .O yüzden tam ortasında durduğum bu karanlığı aydınlatıcak olan, bir kişi değil. Bir sevgili, bir dost ya da rastgele birisi… zaten en cengaveri bile beni karşısına alıp sorsa, konuşmaya başlasak kaçar benden. Işığı  benim karanlığımda harcamak diğer, ışık bekleyenlere haksızlık olur. 

Kötü birisi olduğum için değil. Onların belirledikleri mutlulukları istemediğim için. Onların doğrularını doğru bulan birisi değilim, o yüzden ışıkları ile aydınlanmam gereksiz.Ben onların ışıklı hayatında içinde değil, umursamadıkları karanlıkta yalnız olmalıyım. Lazım değil!

Yalnızlık bazen üşütüyor biraz. Güldüğüm , eğlendiğim, hayattan keyif aldığım anlar bazen biraz estiriyor, o zaman üşüyorum. Ama sonra böyle olmamda katkısı olan gerçekleri yakıyorum bir kapın içinde, o zaman ısınıyorum. Yanarken izliyorum gerçekleri. Yanarken çıtır çıtır çıkan o sesle, kıvrılan alevi izlemek o kadar keyifli ki, bir kere ısınıncada üşürken ki titremelerini hemen unutuyorum. Sonra kaldığım yerden yalnızlığa devam ediyorum.


Beğendin mi? Arkadaşlarınla paylaş!

Aleyna GÜLSÜN

0 Yorum

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Reklam Engelleyici!

Web sitemiz, ziyaretçilerimize çevrimiçi reklamlar göstererek yayın hayatını sürdürmektedir. Lütfen web sitemizi beyaz listeye ekleyerek bizi desteklemeyi düşünün.

Format Seç
Kişilik Testi
Kişilik hakkında bir şeyler ortaya çıkarmayı amaçlayan bir dizi soru
Bilgi Yarışması
Bilgiyi kontrol etmeyi amaçlayan doğru ve yanlış cevapları olan bir dizi soru
Genel İçerik
Embed'ler ve Görsellerle Biçimlendirilmiş Metin
Video
Youtube, Vimeo veya Vine Embed içerileri
Ses
Soundcloud ve Mixcloud Embed'leri
Görsel
Fotoğraf veya GIF